Follow by Email

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

Ένας  άγγελος αποφάσισε κάποτε να φέρει δυο ανθρώπους κοντά . Μια στιγμή τρέλας , ένα δείπνο με μακαρονάδα di polo πολύ καλή διάθεση και ένα τραγούδι . Οι άνθρωποι ενώθηκαν και ο άγγελος χαμογελούσε . Στιγμές δύναμης , αγάπης , θλίψης , θυμού . Στιγμές τόσες πολλές ώστε να κατακλύσουν το σύμπαν τους. Οι μέρες περνούν και το λουλούδι συνεχίζει να είναι στην κατάψυξη . Η ένταση δημιουργεί φόβο , αβεβαιότητα και αδυναμία . πράγματα που τους 7 τους έκανε να πολεμούν . να πολεμούν μεταξύ τους , να πολεμούν με το χρόνο και  με τη ροή των πραγμάτων . Ο πόλεμος δεν είναι ποτέ καλός . Κάνει κακά πράγματα . Το χείριστο είναι ότι έχει παράπλευρες απώλειες και όχι μόνο αυτό , αλλά ακόμα , οι εφτά δεν ήξεραν να μιλούν , παρά μόνο να αισθάνονται ,παρά μόνο να ρίχνουν στον ουρανό δάκρυα . και το τραγούδι πάλι παίζει . τα βόλια έπεσαν πάνω στην χρυσή κλωστή που είχε κοντά τους ανθρώπους . τους απομάκρυνε περισσότερο απ όσο μακριά ήταν πρώτα . και οι εφτά δεν ξέρουν να μιλούν , παρά μόνο να νιώθουν . θλίψη , αιδώ και πόνο , για όλα αυτά που έκαναν . Για τον πόλεμο και το αίμα . φόβο που προκαλείται από την αδυναμία τους να εκφραστούν όπως πρέπει. Δεν υπάρχει εγωισμός . Μόνο άγνοια .. οι 7 τους χρειάζονται βοήθεια .

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ M.D.

Πάει λίγος καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση και απολογούμαι γι αυτό . Κυρίως από τον εαυτό μου ...
Λοιπόν , επιθυμώ πάλι την έκφραση μερικών σκέψεων , με την ελπίδα να αγγίξει κάποια απ της εσωτερικές χορδές μας . . . 

Θέμα του σημερινού παραλογισμού μου, είναι η φυγή ... Κυριολεκτική ή μεταφορική . Φεύγω απο μία κατάσταση , από τον τόπο μου , απο μία περίοδο της ζωής μου ή και από .....
Τι όμως σημαίνει φεύγω και γιατί αυτό να είναι οδυνηρό ?Οδυνηρό για ποιόν ? για μένα ? για τους φίλους και οικείους μου ? και με ποιόν τρόπο αυτή η οδύνη μετατρέπεται απο άτομο σε άτομο ?
Κλείνοντας τα μάτια μου , βλέπω ένα παιδί με βαθύ βλέμμα και κρυμμένα δάκρυα να φεύγει απο την παρέα του , απο τους άλλους φίλους του . Οι φίλοι παίζουν , χαμογελούν , άλλοι κλαίνε και άλλοι ετοιμάζονται και εκείνοι να φύγουν . Να ταξιδέψουν. Το παιδί με το βαθύ βλέμμα και τα κρυμμένα δάκρυα συνεχίζει να ακολουθεί το δρόμο που η φωτεινή κλωστή της μοίρας , αυταρχικά του έχει υποδείξει . 
Πίνω μια γουλιά αέρα
και συνεχίζω να βλέπω με κλειστά μάτια το παιδί με το βαθύ βλέμμα και τα κρυμμένα δάκρυα να προχωρά μη γνωρίζοντας αν πρέπει να κοιτάξει μπροστά ή πίσω . Μη γνωρίζοντας αν πρέπει να φοβάται ή να χαίρεται . Μη γνωρίζοντας αν πρέπει να φοβάται το άγνωστο ή την επιστροφή . Άν τα άλλα παιδιά έχουν μεγαλώσει ? αν μετά εκείνος είναι πολύ μικρός γι αυτά ? Άν κουραστήκανε να του φιλάνε την αγαπημένη του κρυψώνα στο κρυφτό ? 
Το παιδί προχωρά . 17 βήματα έχουν μείνει για τον άγνωστο προορισμό του .Το παιδί πορεύεται.
Ανοίγω τα μάτια μου που παραμένουν κλειστά και ονειροπόλα . 
17 βήματα μένουν.
Θα επιστρέψω φίλοι μου
Να μη μεγαλώσετε πολύ , εγώ θα είμαι ακόμα παιδί
Να μου κρατάτε την αγαπημένη μου κρυψώνα στο κρυφτό . Αγαπάω το κρυφτό.Προσπαθήστε να την κρατήσετε.
Αγαπάω το κρυφτό .
Σας αγαπάω φίλοι μου.