Back to School

Και ενώ όλοι γκρινιάζουν που το καλοκαίρι έφυγε (πράγμα για το οποίο διαφωνώ) η Αθήνα γέμισε πάλι κόσμο και ξύπνησε από τη θερινή της νάρκη .. Την τελευταία εβδομάδα λοιπόν συμβαίνουν κάθε μέρα πράγματα τα οποία δεν μας αφήνουν να βάλουμε ποπουδάκι στο σπίτι . Λαμπρότατο παράδειγμα, το Grande opening του blue fox που τα έσπασε με πολύ χορό και διάθεση στα ύψη ή το ark fest  που απλά δεν έχω λόγια .. Swing Under the Stars - Back to School Edition! . Υπεύθυνοι γι αυτό το γεγονός ? Οι πιο άγριες γάτες τις Αθήνας , που όπου πάνε κάνουν  «ζημιά» ..

Την Παρασκευή στις 22:30 στο Polis , στην ταράτσα της στοάς του βιβλίου (οδός Πεσμαζόγλου) , οι Athens swing cats  θα ντύσουν με τη retro αισθητική και τους ξέφρενους ρυθμούς τους , την πιο όμορφη ταράτσα της πόλης . Συνεπώς αγαπημένε φίλε αναγνώστη τώρα έμαθες πώς θα περάσεις το Βράδυ της Παρασκευής .

Σημείωση Νο1 . Πολλοί με ρωτούν αν υπάρχει dress code . Η απάντηση είναι πως όχι , αλλά εμείς το αγαπάμε γιατί δένει τέλεια με την περιρρέουσα (σσς.. τι μόρφωση) ατμόσφαιρα. (Είναι ωραίο βρε αδελφέ)  

Σημείωση Νο2 . Ψαχούλεψε λίγο και τη σελίδα στο Facebook , ίσως τη βρεις ενδιαφέρουσα.

Delivery failed

Λοιπόν … Σήμερα θα ασχοληθώ με κάτι που ως άτομο και ως Έλληνα με έχει προβληματίσει πολύ και μου έχει χαλάσει αμέτρητες φορές τη διάθεση. Όχι για τον Φ.Π.Α , όπως είπε και κάποιος , μέχρι να φτάσει το 50% έχουμε μέλλον .

Ο σημερινός μου προβληματισμός αφορά το αγαπημένο σε όλους Delivery .

Ας τα πάρουμε όλα με τη σειρά . Είσαι σπίτι και νιώθεις ότι κατά πάσα πιθανότητα στο επόμενο τέταρτο θα πεθάνεις από την πείνα .   Ή , είσαι με παρέα και (πάλι σπίτι) για ταινία επιτραπέζιο κλπ. Τέλος πάντων , θέλεις να φας απ έξω  βρε αδελφέ .

Αφού λοιπόν  έχεις ανασύρει τον τόμο με τα διαφημιστικά φυλλάδια από τη θέση τους και έκανες ολόκληρο meeting  για να  αποφασίσεις από πού και τι θα φας , παραγγέλνεις . μετά από 3ωρη συζήτηση για να καταλάβουν ότι πρέπει να τα πάει στην ταράτσα (γιατί εκεί μένεις) και όχι σε κάποιον όροφο (εδώ ο γράφον απλά λέει τον πόνο του), στο κλείνει και εσύ περιμένεις την παραγγελία να έρθει . Μετά από καθυστέρηση μεγαλύτερη από την καθυστέρηση , ως καθυστερημένο το delivery boy χτυπάει το κουδούνι του τελευταίου ορόφου και όχι της ταράτσας γιατί μάλλον δεν πίστευε ότι κάποιος μένει εκεί.(εδώ ο γράφον ξαναλέει τον πόνο του).

Ανοίγεις τις εκατομμύρια σακούλες που σου έφερε και αρχίζεις να μοιράζεις. Ταυτόχρονα παίζεις και το πολύ διάσιμο παιχνίδι  “ποιανού η παραγγελία θα είναι λάθος? “ . Εκεί συνειδητοποιείς , όχι μόνο ότι κάτι ήρθε λάθος , ‘η ότι απλά δεν ήρθε ποτέ .. Αλλά ότι η μπριζόλα είναι σόλα , το σουβλάκι έχει περισσότερη σος από τα υλικά , το σούσι σου έχει πανιασμένο φύκι και άλλα τέτοια ..

Και έχω να κάνω τα εξής ερωτήματα :  Γιατί να πρέπει να φάω τη μαλακία που μου φέρανε? Γιατί θα πρέπει να την πληρώσω κιόλας? , γιατί να είναι αγενείς εκτός από μαλάκες? Πού θα φτάσει πια αυτός ο Φ.Π.Α. ?

Αυτά.  

Trapped

Απολογούμαι που άργησα τόσο να γράψω , αλλά η εξορία μου δεν μου επέτρεπε τη δημιουργία  . Τώρα όντας στην Αθήνα γύρω μου έχω πολλά ερεθίσματα ώστε να αρχίσω πάλι τους προβληματισμούς μου . Ερχόμενος λοιπόν εδώ ,  και μετά από διάφορες συζητήσεις είδα ότι το γεγονός ότι έχουμε να πολεμήσουμε με τους δαίμονες μας , δεν είναι τίποτε διαφορετικό από μια πάλη με τον εαυτό μας .

Λίγο πολύ όλοι έχουμε δυσάρεστες καταστάσεις τις οποίες καλούμαστε να διαχειριστούμε . το πρόβλημα , επίσης πολλές φορές είναι το γεγονός ότι ο τρόπος που θα το κάνουμε αυτό είναι πολύ πιθανό να επηρεάσει τους γύρω μας . Αυτό είναι και το σημείο που η ηθική , μας χτυπάει την πόρτα και που το συναίσθημα λειτουργεί ως κοφτερή πέτρα που κάνει το δρόμο μας , δύσβατο και πολλές φορές επιλέγουμε να μην τον περπατήσουμε , καν .

Η σκέψη μου  και η άποψή ,ου για όλο αυτό είναι σχετικά απλή . Ο τρόπος για να είμαστε ελεύθεροι , είναι  να πολεμήσουμε με τον εαυτό μας , να τραυματίσουμε τον εγωισμό και να ξεπλύνουμε τους φόβους μας με το αίμα της ελευθερίας . έτσι μπορεί κάποιος να βγει από τον εαυτό του . έτσι μπορεί κάποιος να σπάσει οποιοδήποτε δεσμό …

I tryed to live alone .. but lonly is so lonly alone

Είναι πολύ μεγάλη η ανάγκη μου να πω τόσα πολλά που δεν ξέρω ποιο θα είναι το λογοτεχνικό αποτέλεσμα της ανάρτησης μου μιας και είναι προϊόν αυτόματης γραφής . Βρίσκομαι σε μια πολύ απόμακρη γωνιά της Ρόδου.  Απόμακρη σαν το θάνατο . Θάνατος είναι η απόσταση από τους φίλους και τους κοντινούς σου ανθρώπους . Θάνατος είναι η απομάκρυνση από τη ζωή σου ώστε να φτιάξεις για λίνο μία νέα ζωή . έχω συντροφιά μου ένα ποτήρι κρασί την  ώρα τούτη . Το μόνο που με συντροφεύει τώρα που η μοναξιά μου είναι βαριά . Οι φίλοι μου με σκέφτονται , και αυτό μου το αποδείχνουν σποραδικά μηνύματα που λαμβάνω από μέρα σε μέρα . Αυτά είναι που  δίνουν κουράγιο να συνεχίσω . Αυτά και η εικόνα των έξι αγγέλων που με συνόδεψαν μέχρι να με απομακρύνει το πλοίο από τη γη των ζωντανών στον νησιωτικού μου Άδη . Που όχι μόνο πήγανε αλλά μείναν εκεί μέχρι που τα μάτια μου αδυνατούσαν να δουν τις φιγούρες τους . Διατηρώ απεριόριστη ευγνωμοσύνη γι αυτό που μου κάνανε . Στην καρδιά μου ευχαριστώ λίγο παραπάνω έναν από τους Αγγέλους μου που στο στήθος μου έχω κάτι να μου κρατά παρέα και να με ζεσταίνει όταν η ψυχή μου παγώνει από τα δάκρυά μου . Δεν έχω πολλά να πω . η κούραση και ο πόνος , μου παίρνουνε τα λόγια . κόβω την ανάρτησή μου απότομα με την παράκληση , να μην με ξεχνάτε .

Ένας  άγγελος αποφάσισε κάποτε να φέρει δυο ανθρώπους κοντά . Μια στιγμή τρέλας , ένα δείπνο με μακαρονάδα di polo πολύ καλή διάθεση και ένα τραγούδι . Οι άνθρωποι ενώθηκαν και ο άγγελος χαμογελούσε . Στιγμές δύναμης , αγάπης , θλίψης , θυμού . Στιγμές τόσες πολλές ώστε να κατακλύσουν το σύμπαν τους. Οι μέρες περνούν και το λουλούδι συνεχίζει να είναι στην κατάψυξη . Η ένταση δημιουργεί φόβο , αβεβαιότητα και αδυναμία . πράγματα που τους 7 τους έκανε να πολεμούν . να πολεμούν μεταξύ τους , να πολεμούν με το χρόνο και  με τη ροή των πραγμάτων . Ο πόλεμος δεν είναι ποτέ καλός . Κάνει κακά πράγματα . Το χείριστο είναι ότι έχει παράπλευρες απώλειες και όχι μόνο αυτό , αλλά ακόμα , οι εφτά δεν ήξεραν να μιλούν , παρά μόνο να αισθάνονται ,παρά μόνο να ρίχνουν στον ουρανό δάκρυα . και το τραγούδι πάλι παίζει . τα βόλια έπεσαν πάνω στην χρυσή κλωστή που είχε κοντά τους ανθρώπους . τους απομάκρυνε περισσότερο απ όσο μακριά ήταν πρώτα . και οι εφτά δεν ξέρουν να μιλούν , παρά μόνο να νιώθουν . θλίψη , αιδώ και πόνο , για όλα αυτά που έκαναν . Για τον πόλεμο και το αίμα . φόβο που προκαλείται από την αδυναμία τους να εκφραστούν όπως πρέπει. Δεν υπάρχει εγωισμός . Μόνο άγνοια .. οι 7 τους χρειάζονται βοήθεια .

ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ M.D.

Πάει λίγος καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση και απολογούμαι γι αυτό . Κυρίως από τον εαυτό μου ...

Λοιπόν , επιθυμώ πάλι την έκφραση μερικών σκέψεων , με την ελπίδα να αγγίξει κάποια απ της εσωτερικές χορδές μας . . . 

Θέμα του σημερινού παραλογισμού μου, είναι η φυγή ... Κυριολεκτική ή μεταφορική . Φεύγω απο μία κατάσταση , από τον τόπο μου , απο μία περίοδο της ζωής μου ή και από .....

Τι όμως σημαίνει φεύγω και γιατί αυτό να είναι οδυνηρό ?Οδυνηρό για ποιόν ? για μένα ? για τους φίλους και οικείους μου ? και με ποιόν τρόπο αυτή η οδύνη μετατρέπεται απο άτομο σε άτομο ?

Κλείνοντας τα μάτια μου , βλέπω ένα παιδί με βαθύ βλέμμα και κρυμμένα δάκρυα να φεύγει απο την παρέα του , απο τους άλλους φίλους του . Οι φίλοι παίζουν , χαμογελούν , άλλοι κλαίνε και άλλοι ετοιμάζονται και εκείνοι να φύγουν . Να ταξιδέψουν. Το παιδί με το βαθύ βλέμμα και τα κρυμμένα δάκρυα συνεχίζει να ακολουθεί το δρόμο που η φωτεινή κλωστή της μοίρας , αυταρχικά του έχει υποδείξει . 

Πίνω μια γουλιά αέρα

και συνεχίζω να βλέπω με κλειστά μάτια το παιδί με το βαθύ βλέμμα και τα κρυμμένα δάκρυα να προχωρά μη γνωρίζοντας αν πρέπει να κοιτάξει μπροστά ή πίσω . Μη γνωρίζοντας αν πρέπει να φοβάται ή να χαίρεται . Μη γνωρίζοντας αν πρέπει να φοβάται το άγνωστο ή την επιστροφή . Άν τα άλλα παιδιά έχουν μεγαλώσει ? αν μετά εκείνος είναι πολύ μικρός γι αυτά ? Άν κουραστήκανε να του φιλάνε την αγαπημένη του κρυψώνα στο κρυφτό ? 

Το παιδί προχωρά . 17 βήματα έχουν μείνει για τον άγνωστο προορισμό του .Το παιδί πορεύεται.

Ανοίγω τα μάτια μου που παραμένουν κλειστά και ονειροπόλα . 

17 βήματα μένουν.

Θα επιστρέψω φίλοι μου

Να μη μεγαλώσετε πολύ , εγώ θα είμαι ακόμα παιδί

Να μου κρατάτε την αγαπημένη μου κρυψώνα στο κρυφτό . Αγαπάω το κρυφτό.Προσπαθήστε να την κρατήσετε.

Αγαπάω το κρυφτό .

Σας αγαπάω φίλοι μου.

Ο άνθρωπος της σκάλας

Εχθές βρέθηκα τυχαία σε κάτι σκάλες , με κάποιον που μου δημιούργησε πολλούς προβληματισμούς . Θέμα συζήτησης ? Ανθρώπινες σχέσεις και παραχωρήσεις . Τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπός σου είναι μακριά ? Τι συμβαίνει όταν παύεις ουσιαστικά να μοιράζεσαι πράγματα ? Κατά πόσο πρέπει να υπομένεις δύσκολες για σένα καταστάσεις ?

Πολλά ερωτηματικά τα οποία φυσικά δεν είμαι σε θέση να απαντήσω . Θέλω όμως να εκφράσω τις σκέψεις μου , ώστε να δώσω σε εσένα αναγνώστη και σε εσένα που συνάντησα στη σκάλα , μία ακόμα οπτική .

Οι άνθρωποι λοιπόν είναι ζώα τα οποία έχουν την ανάγκη να επικοινωνούν και να μοιράζονται πράγματα , τόσο με φίλους , όσο και με συντρόφους . Συμβαίνει κάποιες φορές όμως , ο άνθρωπος αυτός να είναι μακριά μας . Πες μου όμως κάτι αγαπημένε φίλε . τι σημαίνει μακριά ? μακριά είναι κάποιος που μένει 500 χιλιόμετρα μακριά μας και ζει και αναπνέει με τη σκέψη μας , ή κάποιος , ο οποίος  , με τον οποίο ζούμε δίπλα . και όταν το βράδυ πέφτουμε για ύπνο μαζί του , βρισκόμαστε πλάι σε ένα ξένο κορμί που δεν ανήκει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό ? Δεν είμαι κανένας ειδικός των σχέσεων , δεν τα έχω πάει πολύ καλά σε αυτόν τον τομέα , αλλά ξέρω πως είναι να ερωτεύεσαι , να πονάς , να δίνεις και να δίνεσαι ... και αν αυτό το κάτι που φτιάχνεις , είναι καλό , αλλά η ημερομηνία λήξης του είναι πολύ σαφής και πολύ κοντινή ? Το κρατάς και όσο πάει , ή το κόβεις εκεί που είναι ώστε να κρατήσεις τα συναισθήματά του  ζωντανά στο χρόνο ?

Και μετά από τόσο προβληματισμό , έρχομαι να φέρω κι άλλον . Πόσο , πρέπει , μπορείς και θέλεις να δόσεις σε αυτή τη σχέση ? Και αν αυτά που σου παίρνει είναι πολύ περισσότερα από αυτά που σου δίνει ?
Πολλές φορές το βράδυ , κοιτώ τον ουρανό , και σκέφτομαι .. υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να μπορεί να είναι αυτό που χρειάζομαι ? Και αν υπάρχει και τα μονοπάτια μας συναντηθούνε κιόλας , πως ξέρω οτι μετά θα συνεχίσουν αέναα να προχωρούν σαν ένα ? Έπειτα σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι , έχουν σταματήσει να κοιτούν τον ουρανό , το φεγγάρι . Πως οι άνθρωποι , έχουν σταματήσει να συζητούν με τον εαυτό τους . Να ψάχνουν μέσα τους να βρουν τι πραγματικά θέλουν , και ΄χι από τους γύρω τους . Δεν δίνουμε ποτέ χρόνο στον εαυτό μας ούτε για να σκεφτούμε , ουτε για να κάνουμε μία βόλτα , ακόμα ακόμα , ούτε για να απολαύσουμε την τροφή μας . Πώς λοιπόν να μή μας προβληματίζουν τόσο οι σχέσεις μας? Φλιάρισα πολύ όμως και δεν θέλω για ένα τέτοιο θέμα . Η μοναδική συμβουλή μου , αν φυσικά μου επιτρέπεται ο λόγος) να κοιτάμε μέσα μας , στα πραγματικά ενδότερα μας . Κι εσύ άνθρωπε στη σκάλα .. έχεις άτομα να σε ακούσουν , αναπάσα στιγμή ....