Follow by Email

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Το σκοτεινό κελάρι… στο Παρίσι…

Στο Γιάννη για να ταξιδεύει, να δοκιμάζει, να γεύεται, να χαίρεται.. Φιλικά Μαρία Τζίτζη 11.1.11 αυτό γράφει στη δεύτερη σελίδα του βιβλίου που της ζήτησα να μου υπογράψει. Ήταν η μέρα που τελείωσα το Σκοτεινό κελάρι που με συντρόφεψε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου.
Αγαπώ ιδιαίτερα τα βιβλία. Λατρεύω όμως αυτά τα οποία μπορούν να με μεταφέρουν στον δικό τους κόσμο. Ένα από τα βιβλία αυτά είναι και το σκοτεινό κελάρι, του οποίου οι καλογραμμένες σελίδες μπορούν με κινηματογραφικό τρόπο να με πάνε εκεί που η πένα ορίζει. Σύνθετη πλοκή χωρίς να κουράζει, ανατροπές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις και λόγος που ρέει σαν το κρασί, το οποίο είναι και το φόντο στο οποίο εξελίσσεται η ευρηματική αυτή ιστορία.
Στις σελίδες του ισορροπούν άψογα οι έννοιες θρίλερ, αστυνομικό, οινικό, περιπετειώδες , μυστηριώδες. Με μια λέξη… Ξεχωριστό. Διαβάζοντας τις λέξεις μου, φαίνονται μάλλον υποκειμενικές. Εδώ έρχεται να μιλήσει όμως η διάκριση.
Όταν πήρα το βιβλίο στα χέρια μου, είχε περιμετρικά μία λωρίδα που έγραφε ‘’Βραβείο πανελλήνιας ένωσης λογοτεχνών 2009’’
Σήμερα 7.03.12 ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό μου που έγραφε πως το σκοτεινό κελάρι πήρε το δεύτερο βραβείο Gourmand Awards σε λογοτεχνική κατηγορία γραφής για το κρασί στο Παρίσι. Κάποιες φορές το ίδιο το έργο εκφράζεται πιο δυνατά από κάθε κριτική. Σε μία Ελλάδα που η ξένη λογοτεχνία βασιλεύει, προτείνω να επιλέξετε κάτι διαφορετικό.



Το Σκοτεινό κελάρι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τσουκάτου.

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

… I see the great mountains …



Τι συμβαίνει όταν μια παρέα μεγάλων παιδιών αγαπούν πολύ τα παραμύθια; Φτιάχνουν μια ομάδα και προσπαθούν να μεταφέρουν την αγάπη τους για τον ονειρικό αυτό κόσμο , στους ανθρώπους της πόλης. Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που έμαθα ότι η ομάδα Pot Of Gold θα εμφανιζόταν στη σκηνή του θεάτρου Ειλισσός για να παρουσιάσουν με το δικό τους (μουσικό) τρόπο 4 παραμύθια της Κέλτικης παράδοσης.
Η παράσταση είναι πάντα sold out, και σχετικά πρόσφατα μπόρεσα να πάω. Πολύ αγχωμένος μην καθυστερήσω, πέρασα το κατώφλι του θεάτρου στις 20:48, ενώ η παράσταση θα άρχιζε στις 21:00 ακριβώς. Χαιρέτησα τον Κό Βασίλη Κρητικό, την μορφή που είναι συνυφασμένος με το θέατρο, πήρα το κρασί μου και καθώς πήγαινα να  μπω στην αίθουσα, σταμάτησα απότομα. Η γνώριμη αίθουσα με το όμορφο πιάνο, είχε μεταμορφωθεί σε ένα μικρό δάσος γεμάτο με μουσικά όργανα, σπαθιά και όλα εκείνα που συναντούμε στα παραμύθια με πριγκίπισσες και ιππότες. Με την καρδιά μου να σκιρτά όπως τότε που ήμουν μικρός και περίμενα την αδελφή μου να μου πεί ένα παραμύθι. Κάθισα στη μοναδική θέση που είχε απομείνει.
Λίγες στιγμές αργότερα. Τα φώτα έκλεισαν και μία λευκή νεράιδα διέσχισε την αίθουσα, για να βγει από το παράθυρο, τραγουδώντας με τη μαγευτική φωνή της το chi mi na mor  και η πρώτη ιστορία ξεκίνησε να εκτυλίσσεται με μουσική και πρόζα. Ακολούθησαν 3 ακόμη στις οποίες, συναισθήματα όπως χαρά, λύπη, συγκίνηση αλλά και νοσταλγία κάνουν όλους να νοιώθουν παιδιά. Η παράσταση κλείνει με μια συμμετοχή-έκπληξη του κοινού. Όλα τα παραμύθια, ντύνουν μουσικές διασκευές στα ελληνικά από κλασικά κέλτικα τραγούδια όπως Between the shadows, The elfin Knight, και πολλά άλλα.
Όσοι δεν έχετε πάει, σπεύσατε, είναι μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία που ελπίζουμε να εμπνεύσει και άλλες ομάδες…